روزی سهراب سپهری گفته بود بسراغ من اگر می آیید

                   نرم آهسته بیایید

        مبادا که ترک  بردار چینی نازک تنهایی من

            اکنون می گویم،سهراب ،چه نرم آهسته بیایند،

                 چه تند و خیزان دیگر فرقی نمیکند،

       جنس تنهایی من   چینی نیست،آنقدر تنها شده ام

    که دیگر همچون چینی ،تنهاییم نازک نیست،

         بی شک آن از تبار سنگها شده است...