محبتت را می گذارند پای احتیاجت …


صداقتت را می گذارند پای سادگیت …


سکوتت را می گذارند پای نفهمیت …


نگرانیت را می گذارند پای تنهاییت …


وفاداریت را پای بی کسیت …


و آن قدر تکرار می کنند که خودت باورت می شود که


تنهایی و بی کس و محتاج